Tijdens Victory Night maakten we officieel kennis met onze nieuwe voorzitter: An Christiaens. Voor wie er niet bij was, stellen we haar graag hier nog even voor.

An’s Victory-verhaal begint in 1990, als 7-jarig meisje dat lid wordt van onze club. Samen met haar tweelingzus Sofie, groeit ze op tussen de jongens en maakt later de overstap naar Dames 1, waar ze vanaf 2000 speelt. In 2003 wordt ze met het team kampioen van België.

Ook buiten Victory groeit hockey uit tot een grote passie. Via het BeGold-programma vanaf U14 bouwt An een mooie internationale carrière uit. In 2008 sluit ze die af als kapitein van de nationale damesploeg. Een absoluut hoogtepunt is de finale in Kazan, waar de ploeg strijdt voor een Olympisch ticket.

Maar Victory blijft altijd haar thuis.

Sinds 2013 is An mama van Feline (U14G1) en sinds 2015 van Arthur (U12B1). Samen met haar man Julien coacht ze hun kinderen in de onderbouw. Dat leverde al heel wat mooie momenten én meerdere nationale titels op. Maar voor An draait het vooral om de weg ernaartoe: samen groeien, samen als team sterker worden en vooral veel plezier beleven.

De voorbije vier jaar maakte An al deel uit van het bestuur, met een focus op de financiën van de club. Professioneel is ze Manager Financial Controlling bij PSA, een multinational actief in containerbehandeling in havens wereldwijd. Die ervaring en expertise neemt ze nu mee in haar nieuwe rol als voorzitter.

Vandaag mag An zich officieel jullie nieuwe voorzitter noemen. Een rol die ze als vrijwilliger met veel enthousiasme en engagement opneemt.

Wie An kent, weet dat ze een onwrikbaar positieve blik heeft: het glas is bij haar altijd halfvol. Ze gelooft sterk in de kracht van mensen, in samenwerken en in de energie die ontstaat wanneer iedereen samen naar hetzelfde doel toewerkt.

An kijkt er dan ook enorm naar uit om samen met jullie onze club verder uit te bouwen. Een club waar kinderen kunnen groeien, waar prestaties en plezier hand in hand gaan en waar vrijwilligers, trainers, spelers, ouders en supporters zich thuis voelen.

Want uiteindelijk is het niet de Victory.